Çok hoşuma gider bu yazı ;
İki keşiş yolda giderlerken, su birikintisinden karşıya geçmek için
bekleyen genç bir kadın görürler. Keşişlerden biri, genç kadını
kucakladığı gibi suyun öteki tarafına bırakır.
Ötekisi; arkadaşının bu davranışına hayretle bakar. Hoş karşılamaz,
farklı yorumlar,hatta içten içe ona kızar, yaklaşık bir kilometre
yürüyünce daha fazla dayanamaz ve arkadaşına hışımla döner:
- Sen!! Böyle bir şeyi nasıl yaparsın? Biz keşişiz!! Bırak bir kadını
kucaklayıp karşıya geçirmeyi, onlara bakmamız bile yasaktır!!.
Öteki keşiş oldukça sakin karşılık verir:
- Ben o genç kadını bir kilometre geride bıraktım. Sen? Sen ise hala
onu taşıyorsun.
Biz de böyleyiz, karşılaştığımız olaylar var,insanlar var,onlarla
ilgili olarak yaptığımız yorumlar var...
Hayatınızla ilgili yaşadığınız sorunlara nasıl baktığınız ve
ne yorum yaptığınız aslında geleceğinizi de belirliyor.
Sorunları kendinize yük olarak mı görüyorsunuz
yoksa çözümlenmesi gereken problemler olarak mı?
Beyninizde mi taşıyorsunuz, kucağınızda mı?
Beyninizde gereksiz yere soru ve sorun taşıyorsanız hemen belirteyim ki,
beyniniz, bir sorunla başa çıkmak için
veya bir travmayı atlatabilmek için
en az 4000 ile 6000 sinir hücresini yani nöronu yok ediyor.
Bu yok olan hücrelerin yerine yenileri de gelmiyor.
Bu hücreler bize sonradan lazım olacak hücreler aslında.
O nedenle bir kez daha düşünmekte fayda var:
Bu konu benim en az 4000 hücremi yakmaya değecek mi?
Sorunları taşımaya, tutmaya değer mi?
İki keşiş yolda giderlerken, su birikintisinden karşıya geçmek için
bekleyen genç bir kadın görürler. Keşişlerden biri, genç kadını
kucakladığı gibi suyun öteki tarafına bırakır.
Ötekisi; arkadaşının bu davranışına hayretle bakar. Hoş karşılamaz,
farklı yorumlar,hatta içten içe ona kızar, yaklaşık bir kilometre
yürüyünce daha fazla dayanamaz ve arkadaşına hışımla döner:
- Sen!! Böyle bir şeyi nasıl yaparsın? Biz keşişiz!! Bırak bir kadını
kucaklayıp karşıya geçirmeyi, onlara bakmamız bile yasaktır!!.
Öteki keşiş oldukça sakin karşılık verir:
- Ben o genç kadını bir kilometre geride bıraktım. Sen? Sen ise hala
onu taşıyorsun.
Biz de böyleyiz, karşılaştığımız olaylar var,insanlar var,onlarla
ilgili olarak yaptığımız yorumlar var...
Hayatınızla ilgili yaşadığınız sorunlara nasıl baktığınız ve
ne yorum yaptığınız aslında geleceğinizi de belirliyor.
Sorunları kendinize yük olarak mı görüyorsunuz
yoksa çözümlenmesi gereken problemler olarak mı?
Beyninizde mi taşıyorsunuz, kucağınızda mı?
Beyninizde gereksiz yere soru ve sorun taşıyorsanız hemen belirteyim ki,
beyniniz, bir sorunla başa çıkmak için
veya bir travmayı atlatabilmek için
en az 4000 ile 6000 sinir hücresini yani nöronu yok ediyor.
Bu yok olan hücrelerin yerine yenileri de gelmiyor.
Bu hücreler bize sonradan lazım olacak hücreler aslında.
O nedenle bir kez daha düşünmekte fayda var:
Bu konu benim en az 4000 hücremi yakmaya değecek mi?
Sorunları taşımaya, tutmaya değer mi?
